AIN-screening: En daar lig je dan met je benen omhoog en je kont open… aflevering 6

injectieIn Amsterdam, Den Haag en Rotterdam worden homomannen met hiv gescreend op AIN, de voorstadia van anuskanker. Onlangs werd ik voor de vierde keer in het Amsterdamse Onze Lieve Vrouwe Gasthuis behandeld.

Vanochtend had ik er helemaal geen zin in, om me weer in m’n kont te laten kijken. Ik had het wel gehad met die hele AIN-behandeling. Elke keer maar weer hopen dat er voor dit moment niets meer weggebrand hoeft te worden en dan toch van een koude kermis thuiskomen, omdat er nog wat riskante plekjes zitten. Voor mij hoefde het niet meer, merkte ik. Toch heb ik me vanmiddag keurig op tijd bij de poli dermatologie gemeld. Want tja, op anuskanker zit ik nou ook niet te wachten. Dan toch liever nog maar een keertje op die stoel.

Bij binnenkomst verrast de dokter me met de vraag hoe het met de wrat bij mijn mond staat. Ik laat haar zien dat de stikstofbehandeling van de vorige keer behoorlijk effectief is geweest: er is bijna niks meer van het wratje over. Om er definitief een eind aan te maken geeft ze me nog een final touch met de stikstof. Ook heeft ze nog een andere verrassing in petto. Wijzer geworden door de ervaring die ze inmiddels heeft opgedaan, heeft ze besloten om voortaan elke AIN-behandeling onder verdoving te doen. “Mensen ondergaan het dan rustiger. Want ze hebben dan niet meer het gevoel een schok te krijgen.” Prima, denk ik, ook al sta ik niet te springen bij de gedachte aan zo’n prikje op die gevoelige plek.

Ditmaal moet ze heel goed kijken of er op tien uur nog enige onregelmatigheid te bespeuren valt. Een tijd lang hoor ik haar niets zeggen en ik heb al goede hoop dat het branden me dit keer bespaard blijft. Maar dan heeft ze toch nog iets kleins ontdekt. Shit, denk ik, het houdt maar niet op. Van de verdoving voel ik tot mijn verbazing echter helemaal niks. “Zolang ik maar in het slijmvlies blijf en niet in de huid prik, voel je er amper wat van”, legt ze uit. En van het branden voel ik daardoor ook niet meer dan een lichte temperatuurverhoging in mijn anus.

Er zit dus niets anders op dan weer een nieuwe afspraak te maken voor over een week of zes. Terwijl ik me aankleed, hebben we nog een korte gedachtewisseling over de kans dat AIN daadwerkelijk tot anuskanker leidt. De aanname is nog altijd dat het gros van de hiv-patiënten daar gevrijwaard van blijft. Maar een kleine groep loopt dat risico wel. Hoeveel dat er zijn, is onderwerp van discussie en onderzoek. “Eigenlijk weten we niet zoveel”, bekent ze uiteindelijk. Daar is mijn kont mooi klaar mee. Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.