Interviews

Publicaties > Interviews

RLira-eenzaamheid2014 Rogerio Lira “Een dag retraite per week zou heel heilzaam zijn

De Braziliaans-Nederlandse vormgever Rogerio Lira zoekt naar een balans in zijn leven tussen almaar in contact staan met anderen en zijn verlangen om alleen te zijn. “Een van de beelden waar ik tijdens mijn nog lopende project The object of my loneliness op stuitte was het beeld van een beetje etensresten op een fornuis. De maker vertelde me dat hij zijn fornuis wel schoonmaakte, maar nooit helemaal. Want, zei hij, er komt toch bijna niemand die het ziet. Dat ontroerde me heel erg.” interview Rogerio Lira (PDF)

andries baart2014 Andries Baart: “Maak geen ideologie van zelfredzaamheid. Sta ook stil bij iemands kwetsbaarheid”

Buurtbewoners die een nieuwe locatie voor zwerfjongeren van beschermd wonen organisatie Kwintes niet zien zitten. Zorgethicus Andries Baart ging in Almere het gesprek met hen aan. Hij wordt wel gezien als de geestelijk vader van de zogeheten presentie-benadering. Deze benadering kiest er uitdrukkelijk voor om juist mensen die “kwetsbaar, marginaal, doodziek of hopeloos” zijn bij te staan. interview-Baart (PDF)

Patty-Zuiderwijk-640x540

2014 “Ik heb nu de kans om aan de toekomst te werken”

Een klein jaar woont Patty Zuiderwijk op zichzelf, in een mooie opgeknapte flat. Vanwege haar aandoeningen heeft ze maar beperkte energie. Maar ze probeert er alles uit te halen wat erin zit. Ze krijgt begeleiding van de Stichting Anton Constandse, de Haagse organisatie voor beschermd wonen. “Zonder de begeleiding die ik had, had ik nooit zoveel durven te doen. Nu werk ik bij Reakt, in de kaarsenmakerij. Zelf had ik dat niet kunnen bedenken, maar mijn begeleiders stimuleerden me na mijn verhuizing hier naartoe om over een dagbesteding te gaan nadenken. Zonder druk op me te leggen trouwens, deden ze dat.” bewonersverhaal – Patty Zuiderwijk (PDF)

Clara Klaverwijden2013 ‘Mijn werk wordt steeds meer levenseindezorg’

Ouderen wonen steeds langer thuis in plaats van in een zorginstelling. Als zelfstandig wonen niet meer gaat en een verhuizing naar een zorgcentrum onvermijdelijk wordt, betekent dat steeds vaker dat het verblijf daar relatief korter en intensiever is. ‘Soms woont een bewoner niet meer dan een paar weken hier’, zegt humanistisch raadsvrouw Clara Klaverwijden. ‘De nadruk komt steeds meer op levenseindezorg te liggen. Ik zie het echt als mijn taak om mensen te begeleiden bij het waardig afsluiten van hun leven.’ Als geestelijk verzorger is ze werkzaam bij de Amsterdamse woonzorgcentra Het Schouw en de Poort. 2013-10-Clara Klaverwijden (PDF)

Nettie-van-Dijk2013 Jeugdzorg en klantgerichtheid

De jeugdzorg staat weer voor een grote verandering, in 2015 worden de gemeenten er verantwoordelijk voor. Uit de laatste Welzijnsbarometer van Abvakabo FNV komt naar voren dat veel medewerkers vrezen dat de gemeenten en organisaties er niet klaar voor zijn. Ook is menigeen bang dat er banen zullen verdwijnen, niet in de laatste plaats hun eigen baan. Ambulant jeugdhulpverlener Nettie van Dijk die werkzaam is bij Jeugdformaat, heeft dat idee niet. ‘Mijn indruk is dat we er hier in Zoetermeer klaar voor zijn. Ik ga ervan uit dat het in 2015 goed komt met die overgang.’ 2013-08-Nettie van Dijk (PDF)

Andre-Slothouber2013 Familielid André Slothouber: “Bruggenhof is echt een zegening voor mijn broer.”

Zijn broer had bij wijze van spreken al een heel leven achter de rug toen hij zijn intrek nam op Bruggenhof, een woonlocatie van de Stichting Anton Constandse. “Mijn broer is  getrouwd geweest, hij heeft zelfstandig gewoond, hij is in het vroegere Rozenburg opgenomen geweest en daarna heeft hij ook nog beschermd op de locatie Berlage gewoond. Ongeveer twaalf jaar geleden is hij uiteindelijk op Bruggenhof terechtgekomen. Hoe dat toen precies gegaan is, kan ik me niet meer herinneren. Maar hij heeft het er prima naar zijn zin”, vertelt André Slothouber. familie-Andre Slothouber2 (PDF)

ron ottenbros2013 Geweldloos verzet in de jeugdpsychiatrie

Twee jaar terug kreeg verpleegkundige en trainer Ron Ottenbros en zijn team van kinder- en jeugdpsychiatrische instelling de Bascule de Johannes van Duurenprijs. Die wordt jaarlijks uitgereikt aan een verpleegkundige die zich inzet om de toepassing van dwang in de ggz terug te dringen. Met de methodiek van geweldloos verzet (Non-Violent Resistance) timmert hij al jaren aan de weg om met ongewenst gedrag van kinderen en pubers om te gaan. Niet door met de jeugdigen de strijd aan te gaan, maar door juist een gedragsverandering te bewerkstelligen bij het team. 2013-07- Ron Ottenbros (PDF)

esmeralda reyes2013 ‘Nog meer bezuinigen op de kinderopvang is GEEN goed idee’

De kinderopvang zit in de hoek waar de klappen vallen. Vestigingen gaan dicht en organisaties failliet. Maar door de crisis en bezuinigingen van de overheid loopt ook de kwaliteit van de opvang gevaar, valt uit de Welzijnsbarometer van de Abvakabo af te leiden. Zo korten sommige bedrijven op voeding en hebben medewerkers te weinig tijd voor de jongste kinderen. Pedagogisch medewerker Esmeralda Zeegers-Reyes, die tevens adjunct-locatiemanager van Kiddoozz is, herkent zich deels in deze uitkomsten. ‘Doordat er minder aanmeldingen zijn wordt er met kinderen geschoven. Maar medewerkers stonden er soms toch alleen voor. Ook was er minder tijd voor bijscholing van het personeel.’ Inmiddels is dat weer veranderd en beginnen de pedagogisch medewerkers toch weer aan een cursus.  In juli loopt haar contract af en hoopt ze een vaste aanstelling te krijgen. Lees De kinderopvang en de toekomst (PDF)

roel-kerssemakers2013 Zelfhulp en verslavingszorg

Recent lagen de nieuwe verslavingsklinieken in de media en de politiek onder vuur. Verslaggevers van de Volkskrant hadden een eigen kliniek opgezet. De oprichting bleek een fluitje van een cent, en de zorgverzekeraars moeten de ‘behandelingen’ betalen, ongeacht de kwaliteit ervan. Een lucratieve business voor handige jongens, vaak zelf (ex-)verslaafd. Heel treurig vindt preventie medewerker Roel Kerssemakers van Jellinek dat. ‘Veel vaker dan nodig is, worden mensen daar langdurig opgenomen. Want zo gaat meestal bij het Minnesota-model dat de meeste van die klinieken aanhangen. Dat kost handenvol geld, zonder dat duidelijk is of die mensen het ook echt nodig hebben.’ Zorgverzekeraars en de inspectie zouden moeten kunnen toetsen, vindt hij, of zo’n zwaar middel wel gepast is. ‘De minister wil dat nu veranderen, maar alleen voor nieuwe toetreders. Terwijl dat bij alle klinieken zou moeten gebeuren.’ 2013-05-Roel Kerssemakers (PDF)

emile de roy van zuidewijn2013 Zelfredzaamheid en thuiszorg

In 2011 was hij Zorgheld van het jaar voor zijn bijdrage in de verbetering van de zorg. Sindsdien is het thuiszorgbedrijf, Emile.nu, van wijkverpleegkundige Emile de Roy van Zuidewijn flink gegroeid, naast Amsterdam ook in Groningen.  ‘Voorheen werden we wel door onze klanten serieus genomen maar niet door de gemeente. Die zag ons toch als een clubje studenten.’ Emile heeft nu rond de 130 medewerkers, allemaal studenten die er minimaal voor één jaar werken. ‘Maar onze persoonlijke aanpak is hetzelfde gebleven.’ Voorheen hadden de meeste cliënten een pgb, tegenwoordig nog ongeveer een kwart. ‘We werken als onderaannemer samen met Buurtzorg. Zij doen de complexere zorg en wij het eenvoudigere werk. En hier in Amsterdam met Osira.’ Emile biedt huishoudelijke hulp aan, plus begeleiding en verzorging. ‘We helpen cliënten zelfredzaam te worden.’ 2013-04-Emile de Roy (PDF)

dorine folkertsma2013 ‘Ik zie dat er veel energie uitgaat van mensen die het anders willen’

Onlangs was er ophef in de media dat gemeenten vanwege de bezuinigingen en masse wijkcentra sloten. In Amersfoort stond dat ook op de politieke agenda. ‘Het vorige college van B&W had besloten ze allemaal te sluiten, maar het is gevallen en het onderwerp is controversieel verklaard’, zegt Dorine Folkertsma, manager van Welzijn Amersfoort en vanaf 1 april directeur van WELZIN. Waarschijnlijk is, denkt zij, dat ze de wijkcentra toch vervangen worden door een beperkt aantal zogeheten ‘stippen’, zoals dat in Groningen gebeurt. Met een info en adviesfunctie en mogelijkheid voor ontmoeting. Uiteraard gerund door vrijwilligers. ‘Van de negen wijkcentra is er één gered door een burgerinitiatief.’ 2013-03-Dorine Folkertsma (PDF)

joska2013 Onbekend en onbemind?

Er hangt een schaduw over de toekomst van beschermd wonen voor psychiatrische cliënten en dak- en thuislozen. Al langer is de financiering ervan en van de gehele langdurige zorg onzeker. In deze brochure heb ik zes bewoners van de Stichting Anton Constandse en de Kessler Stichting geportretteerd. Elk van hen heeft zijn eigen verhaal. Ze vertellen hoe ze zich ondanks hun psychiatrische diagnose staande weten te houden en wat hen kracht geeft in het leven.

De regering wil dat gemeenten vanaf 2015 een aantal taken gaat overnemen die nu nog onder de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) vallen. Voor beschermd wonen van psychiatrische cliënten, verslaafden en dak- en thuislozen kan dit plan grote en wellicht zelfs desastreuze gevolgen hebben. Cliënten met een zogeheten zorgzwaartepakket ZZP 3 komen dan mogelijk niet meer in aanmerking voor de – intramurale – woonvormen. Zij kunnen dan alleen nog een beroep doen op ambulante begeleiding, wat voor een aantal van deze mensen ontoereikend zal zijn.

Lees de verhalen van de zes bewoners en de info over ZZP 3 in de brochure Onbekend en onbemind?

Lidy Zaat2013 ‘Als je herstel serieus neemt, moet je het beroep professionaliseren’
Momenteel gaat het de instellingen voor beschermd wonen voor de wind. We hebben behoorlijk wat vet op de botten, zegt Lidy Zaat, directeur van de Haagse Stichting Anton Constandse. ‘Het zorgkantoor vindt het nog steeds goed dat we groeien.’ De afgelopen 5 jaar is het aantal intramurale bewoners van 415 gegroeid naar 560. Daarnaast begeleiden haar medewerkers ongeveer evenveel cliënten ambulant in hun eigen woning. Op termijn staan er echter grote veranderingen op de rol. Zo verdwijnt de ambulante begeleiding in 2015 uit de Awbz naar de Wmo. ‘Plus dat de scheiding tussen zorg en wonen een keer zijn beslag zal krijgen.’ 2013-02-Lidy Zaat (PDF)

IMG_00142013  ‘Mijn werk neemt de eenzaamheid weg’
In de Rotterdamse thuiszorg rommelt het al tijden. De gemeente wil 5 miljoen euro bezuinigen en denkt dat te bereiken door alleen nog maar voor het schoonmaken te betalen. In de ogen van thuiszorgmedewerkster Astrid Jalink is dat funest. Juist de signaalfunctie die zij en haar collega’s nu hebben, maakt hun verzorgende werk zo waardevol. Jalink is lid van de actiegroep Wij zijn de thuiszorg Rotterdam.
2013-02-07-mijn-werk-neemt-de-eenzaamheid-weg (PDF)

 

Foto: Frank Ruiter

Foto: Frank Ruiter

2011 Dossier Fred Spijkers: politiek misbruik van de psychiatrie
Begin 2011 sprak ik Fred Spijkers, dé klokkenluider van Defensie, voor het eerst. Het werd een dag die ik niet snel vergeten zal. Natuurlijk kende ik hem en zijn zaak uit de pers – per slot van rekening loopt zijn conflict met het ministerie al vanaf 1984, het jaar dat hij weigerde om de weduwe van mijnexpert Rob Ovaa te vertellen dat haar man door eigen schuld bij een mijnontploffing was omgekomen. Die dag, in januari 2011, hoorde ik zo’n beetje de hele kafkaeske geschiedenis waar hij sinds zijn weigering in was beland. Schokkende leugens van hoge ambtenaren en bewindspersonen, het gemak waarmee artsen het beroepsgeheim aan de kant schuivan als hen dat van staatswege opgedragen wordt, de souplesse van politici om de waarheid naar hun hand te zetten. Tussendoor deed hij ook nog uit de doeken dat zijn leven niet alleen door deze gruwelaffaire onherstelbaar getekend was. Dat er nog een huiveringwekkend geheim achter schuilgaat dat teruggaat tot zijn kindertijd en dat hij koste wat kost verborgen wil houden. Zeven uur lang heeft hij me, temidden van stapels documentatie, memo’s en al dan niet geheime rapporten, proberen duidelijk te maken wat hem overkomen is en hoe hij zich desondanks door het leven heeft weten te slaan. Het ene moment joviaal en grapjes makend en dan weer docerend als een schoolmeester. En uiteraard met zijn onafscheidelijke pijp in of bij zijn mond.

De aanleiding voor het interview dat ik voor Psy met hem had, was dat vlak voor Kerst – 2010 – de Centrale Raad van Beroep, de hoogste bestuursrechter, het verlossende woord had gesproken: Spjkers trof geen enkele blaam, de schuld van het comflict lag geheel en al bij Defensie. Let wel, dat was 26 jaar na het begin van de confrontatie tussen een ‘gewone’ maatschappelijk werker en een machtig instituut als Defensie. Alleen op een punt stelde de Centrale Raad hem niet in het gelijk. De rechter achtte niet bewezen dat Spijkers gek was verklaard, door arbo-artsen en het ministerie: ‘Ineens zat ik in de afdeling mattaklap’ Voor psy.nl had ik een uitgebreide versie van dit interview gemaakt met onderliggende documenten en links, maar de directie van GGZ Nederland heeft medio 2013 psy.nl op zwart gezet en daarmee het hele archief van de website.

Om te achterhalen hoe het zat met deze ‘gekverklaring’ heb ik kort daarna met psychiater Willem van Tilburg gesproken. De emeritus hoogleraar psychiatrie had Spijkers in 1989 gezien en een rapportage over zijn geestestoestand geschreven. Jaren later kwam hij er tot zijn ontsteltenis pas achter dat zijn oordeel compleet verdraaid was door de arbo-dienst van de overheid. Zie: Kamervragen over misbruik psychiatrie tegen Fred Spijkers

Ook legde ik mijn oor te luisteren bij Robert van Voren, directeur van de mensenrechtenorganisatie Global Initiative on Psychiatry, waar Spijkers twintig jaar eerder voor steun had aangeklopt. Klokkenluider Spijkers krijgt steun in strijd tegen politiek misbruik psychiatrie.

Spijkers legt in die maanden zijn hand op een vertrouwelijk stuk uit het Nationaal Archief – in opdracht van de minister van Defensie zijn eerder alle documenten die betrekking hebben op Fred Spijkers in dit archief opgeborgen. In dat handgeschreven memo valt te lezen dat bedrijfsarts Corrie Lankhorst en bedrijfsmaaschappelijk werker Gerrit Terpstra hem in 1987 uitgebreid bespioneerd hebben. Zij rapporteerden hun – voor een groot deel verzonnen – bevindingen aan Wim van der Wansem, destijds bij Defensie de leidinggevende van Spijkers. De zaak Spijkers: arts bespioneert haar patiënt

In de zomer van 2011 lijkt er – eindelijk – een meerderheid in de Tweede Kamer te zijn om hem volledig te rehabiliteren, ook op het punt van de verzonnen psychiatrische stoornissen: Kamer wil einde psychiatrisering Fred Spijkers. In het najaar komt dit aan de orde bij een geheel aan Fred Spijkers gewijd Algemeen Overleg van de Kamer. Maar de PVV gooit weer eens roet in het eten. Eerder had Hero Brinkman zijn steun toegezegd, maar de verradelijke Marcial Hernandez laat Spijkers als een baksteen vallen – zoals hij later hetzelfde kunstje ook flikt bij Wilders zelf. PVV laat klokkenluider Spijkers vallen

Fred Spijkers versaagt echter niet. Hij gaat onverdroten door om wat hij als zijn recht ziet te halen. Wordt vervolgd.

Foto: Frank Ruiter

Foto: Frank Ruiter

2012 Antoine de Kom: ‘Het kwaad verdient respect’

Het laatste grote interview dat ik voor Psy maakte, ging over het kwaad. Van forensisch psychiater en dichter Antoine de Kom was kort daarvoor het boek Het misdadige brein uitgekomen. Daarin analyseert hij een aantal ‘grote’ misdadigers uit de geschiedenis. In ons gesprek vertelt De Kom vrijuit over zijn eigen drijfveren om met (potentiële) misdadigers te werken. Maar ook komen we te spreken over de huidige president van Suriname en – nog altijd – verdachte in het proces vanwege de decembermoorden uit 1982, Desi Bouterse. Op mijn vraag waarom hij Bouterse niet in zijn boek opgenomen heeft, antwoordt hij dat hij niet onafhankelijk is.‘Mijn vrouw is de weduwe van Kenneth Gonçalvez, die deken was van de advocaten in Suriname. Hij is een van die vijftien mensen die op 8 december 1982 vermoord zijn. Ik ben daar veel te direct bij betrokken om over hem psychiatrische uitspraken te doen. Laatst in het tv-programma Buitenhof heb ik wel duidelijk gemaakt dat we voor het lapje worden gehouden. Maar als psychiater moet ik maat houden, ook vanuit veiligheidsoogpunt. Bouterse is iemand met zeer autoritaire, verhuld dictatoriale neigingen en dan is het oppassen geblazen.’

Foto: Frank Ruiter

Foto: Frank Ruiter

2012 Cecile aan de Stegge: Van zenuwverpleegster tot spv

Na jaren ploeteren en ettelijke vertragingen verscheen in 2012 eindelijk het vuistdikke proefschrift van Cecile aan de Stegge over de ontwikkeling van het beroep psychiatrisch verpleegkundige. In ons gesprek ging ze uitvoerig in op mijn vragen over haar persoonlijke ervaringen als – kritische – verpleegkundige in de psychiatrie en ziekenhuizen. Ik vond dat dermate interessant en boeiend dat ik besloot in het interview zoveel mogelijk die twee verhaallijnen: het wetenschappelijk werk en haar eigen belevenissen in elkaar over te laten lopen. Wat is immers mooier als je het bijvoorbeeld over separeren hebt, nog altijd een moeizame kwestie in de psychiatrie, om de theorie en de praktijk van de omgang daarmee en het verzet ertegen aan de hand van de levensgeschiedenis van de wetenschapper/verpleegkundige zelf te demonsterren. Ik had echter buiten de waard gerekend. Aan de Stegge was absoluut niet gecharmeerd van mijn visie op ons gesprek. Ik vind het nog steeds een pijnlijke gedachte dat twee mensen die samen een goed tweegesprek hebben gehad, de een als interviewer en de ander als geïnterviewde, zo verschillend over de weergave ervan denken.

foto: Frank Ruiter

foto: Frank Ruiter

2008 Zorg zonder ziel

Dit interview over de tekortschietende zorg voor de (pleeg)zoon van Lourens & Polle Henkelman is een verhaal met een nasleep. Het interview spreekt voor zich: de Henkelmans waren absoluut niet tevreden over de zorg die hun zoon in Veldwijk kreeg En dat staken ze niet onder stoelen of banken. Het eerste wat mis ging, waren de foto’s. Door allerlei omstandigheden – het regende, de Henkelmans waren de sleutels van hun huis kwijt, enzovoorts – lukte het de fotograaf niet om wat vrolijker foto’s te maken. In het daaropvolgende nummer van Psy ben ik nog op het interview teruggekomen. In de rubriek Kopzorg sprak ik mijn ergernis uit dat bestuurders van instellingen heel snel van zich laten horen als ik weer eens wat over hun topinkomens schreef. ‘Doodstil blijft het echter,’ schreef ik, ‘als we eens keer gewag maken van misstanden in de zorg.’ Na een zin over de ‘lijdensweg’ van de Henkelmans eindigde de column met een oproep: ‘Heren en dames bestuurders, doe daar eens wat aan in plaats van u telkens weer op te winden over de publicatie van uw echt toch niet geringe inkomen. Genoeg is immers genoeg.’ De bestuurders waren daar niet blij mee.

 

foto: Henriëtte Guest

foto: Henriëtte Guest

2002 Hans Keilson: De oorlog verwerkt

Een van mijn mooiste interviews vind ik nog altijd het gesprek dat ik had met schrijver en psychiater Hans Keilson, toen al 92 jaar maar nog altijd werkzaam. Ik kende hem al langer via zijn vrouw Marita, die ik tijdens mijn studie Italiaans had ontmoet – nota bene in een werkgroep van de dichter en sm-meester Jim Holmes. Als ik bij Marita thuis was, sprak ik uiteraard ook met Hans – een tijd lang heb ik ook de altviool van hem in bruikleen gehad. Ik had al lang in mijn hoofd dat ik hem een keer voor Psy wilde interviewen. En ineens was er een actuele aanleiding. In Duitsland had hij zich in het openbaar uitgesproken voor verzoening met de literatuurwetenschapper en universitaire rector Hans Schwerte. Deze had tot kort daarvoor zijn oorlogsverleden verzwegen. Hij heette eigenlijk Hans Schneider en in de nazitijd had hij carrière gemaakt bij de SS en het tot Hauptsturmführer geschopt. Toen dat bekend werd, ontnam men Schwerte/Schneider alles, zelfs zijn pensioen. Keilson die Schwerte via zijn vrouw kende die nog bij hem gestudeerd had, nam het voor hem op. ‘Ik vond dat de Duitsers hem wat al te snel veroordeelden’, zei hij tegen me. ‘.. hij had niet echt bloed aan zijn handen’. Ik was daar behoorlijk onderste boven van dat een man als Keilson, die als jood in de jaren dertig voor de nazi’s gevlucht was, wiens familie goeddeels uitgemoord is en die in Nederland bij het verzet heeft gezeten, zo vergevingsgezind was. Een man die vanaf de oorlog talrijke Joodse slachtoffers heeft behandeld en geholpen en die sommige van die ‘patiënten’, zoals hij zelf zei, ‘mensen die lijden’, nog altijd als psychiater zag. Op het eind van het gesprek vraag ik hem of hij persoonlijk dan geen wraakgevoelens heeft. ‘Mijn verdriet en mijn rouw’, zegt hij dan bijna fluisterend tegen me, ‘die heb ik in mijn onderzoek (over de traumatisering van kinderen) een plaats gegeven. In het leven gaat het erom een balans te vinden tussen al die uiteenlopende gevoelens. Om in het reine te komen met de ambivalentie van het bestaan, ook met de haat die je in je hebt.’ Ik was en ben daar sprakeloos van.

Deel een interview Hans Keilson-spread-2002 Interview Hans Keilson-spread-2002 (2) Interview Hans Keilson 3

Bram Bakker2002 Bram Bakker: Het debat is dood

Er was ooit een tijd dat niemand – nou ja, een kleine kring binnen de psychiatrie en in Amsterdam uitgezonderd – Bram Bakker kende. In die tijd was het in de Amsterdamse psychiatrie nog een ‘zooitje’. Bestuurders van ggz-instellingen lagen met elkaar, de gemeente en eigenlijk met iedereen overhoop en slaagden er niet in om een fatsoenlijke crisisdienst en acute psychiatrie op te zetten. Bram Bakker stak zijn kritiek op die disfunctionernde functionarissen niet onder stoelen of banken. Want, zegt hj in dit interview, ‘als het niet deugt, dan moet dat hardop gezegd worden!’ Ook had hij een uitgesproken en behoorlijk controversiële opvating over grenzen en afstand houden. Hij leek me interessant genoeg om te interviewen. Dat bleek een schot in de roos te zijn. De redactie van Psy werd het niet in dank afgenomen en zijn ster is sindsdien alleen maar gestegen. Spijt heb ik er nooit van gehad.